De vrouw achter de schermen

En ook wel een beetje ervoor

Maar vooral

- uw cheerleader -

daar is waar ge haar het meest nodig hebt,
die naast u staat, u helpt en met u mee loopt naar de beste versie van Uzelf. 

 

 

 

Ze zeggen soms wel eens dat één blik (lees: beeld) meer dan duizend woorden zegt. Wel, dit is zo'n beeld en ik leg u dadelijk uit waarom. 

Aangenaam, 

- Nice to meet you! -

Ik ben Stephanie, uw coach, doofpot, cheerleader, mentor, ...

Zolang het maar liefde en positiviteit met zich meebrengt maakt het me niet uit wat ik voor u ben.
Mijn enige doel is méér van al dat moois in deze wereld verspreiden.

Ge ziet me met mijn dochter, Leya. 
We delen een innig moment - er is Connectie.
En dat is wat ik wil. VERBINDING. Met u!
Zodat gij terug leert verbinden met Uzelf. 

Aan de andere kant van de lens zit mijn man, Jelle.
Hij is mijn steun en toeverlaat, mijn rots in de branding.
De connectie die wij hebben bevalt niet in woorden te omvatten. Behalve dat ik er écht - fucking - dankbaar voor ben. 


Duizend woorden: 
Deze connectie wil ik voor u, met u.
Vàn u vóór u. 
De lens waardoor ge naar uzelf en de wereld kijkt gaat veranderen. Meer liefde, meer warmte, meer positiviteit bieden zich aan.
Trots, acceptatie en appreciatie worden uw nieuwe  metgezel. 

En zo zult gij Thuiskomen bij Uzelf. 


Oké Steph, allemaal heel fijn dit. Maar wààrom zouden mensen in Godsnaam voor u als coach moeten kiezen? 

Fair question! Laat me u ffkes meenemen in mijn verhaal, dan komt ge er vanzelf achter... 

Ik kom van ver... Van héél ver. 
Mijn afkomst is een gezin waarin vader en moeder zo goed als 7 op 7 werkten en ik meer bij m'n grootouders zat dan me lief was.
(No offense naar mijn ouders trouwens, they raised me well en 't was plezant bij oma en opa).
Voor daddy-dearest kon een 8 op 10 nog wel beter, op school werd ik gepest van kleuterklas tot 2e middelbaar en vanaf toen ging ik me aanpassen aan mijn entourage "want dan vonden ze me leuker". Thuis werkte het, dus waarom daar ook niet?

In mijn jonge relaties werd ik steeds de "onderdanige", de "mindere" van de twee, en zette mezelf op de laatste plaats. 
Dat ging verder in mijn twintiger-jaren, waarschijnlijk mede doordat ik dit mee gekregen had van thuis. 
"De vrouw zorgt ervoor dat de man zijn leven kan leiden, zijn kleren gewassen zijn en hij netjes voor de dag komt. 
Én ze draagt haar financiële steentje natuurlijk bij, dat mogen we zéker niet vergeten." 
(Again no offense mama, ik had me écht geen betere moeder kunnen wensen want zonder u was ik làng zo ver niet gekomen!)

Het ging van kwaad naar erger in mijn relaties, waarbij ik uiteindelijk terecht kwam bij een narcistische man die mij mentaal mishandelde en als meid, hoer en kinderoppas zag. O, en als schuldaflosser, want ook mijn loon ging naar zijn afbetalingen. 
Na van deze man te scheiden dacht ik eindelijk alle lesjes geleerd te hebben die het leven voor mij in petto had.
Maar helaas, niks was minder waar...

De volgende relatie werd een upgrade naar één met fysiek geweld waardoor ik hoopte dat de komst van mijn dochter alles zou veranderen, maar ook dat bleek een sprookje in mijn hoofd en 6 maanden post partum stond ik bij ons moeder op de stoep.  

Na deze hele fikfak belandde ik alsnog in een postnatale depressie, kreeg ik een burn-out cadeau en was ik opeens een alleenstaande moeder die enkel nog haar auto en kleding bezat. 
Mama nam ons in huis zodat ik op mijn effen kon komen, rustig een betaalbare woonst kon zoeken en de nodige regelingen kon treffen met babydaddy. 

Daarna verhuisde ik naar een eigen stekje, maar het verhaal was nog niet ten einde. 
Ik had geen geld, kon nét zorgen dat Leya en ikzelf te eten hadden en de rekeningen geraakten nog justekes betaald. 
Werken was simpelweg onmogelijk in de staat waarin ik me bevond. 
En geen geld betekende uiteraard geen begeleiding.   

Ik sleet mijn dagen met slapen, want wakker zijn was nadenken en nadenken deed pijn. 
Elke ochtend bracht ik Leya naar haar onthaalmoeder zodat zij wel de nodige dingen kon oppikken en niet in een sociaal isolement terecht kwam, om bij thuiskomst weer te vluchten in mijn slaap tot het tijd was om haar op te halen, de zorgen over te nemen tot het voor haar slaaptijd was, en sliep zelf weer verder om de dag daarna hetzelfde te doen.  

Iets later leerde ik Jelle kennen, voor wie ik alles verstopte. Want misschien wilde hij me dan niet meer... 
Ik voelde me zo gefaald, zo kapot, zo moedeloos,... Maar wanneer hij er was kon ik het grotendeels weg steken, even 'vergeten'. 
Niet omdat het voelde alsof dat moest, maar omdat ik dat zelf wilde.
Ik wilde beter worden, dus de dagen dat hij er niet was ging ik in energy-saving mode om de dagen dat hij er wél was extra te genieten. 
Hij was een lichtpuntje, een afleiding, en absoluut de grootste blessing die ik me kon wensen. 
Opeens was er ruimte voor míj́, werd ik gezíén, want op de momenten dat ik het moeilijk had wàs er iemand voor mij. 
Iemand die mij omarmde op mijn goede en slechte momenten, en die mij graag zag zoals ik was.
- A Beautiful Mess - 


Toen we gingen samenwonen begon mijn echte genezingsproces.
ALLES ACCEPTEREN, niks meer verstoppen, en er iets aan gaan doen. 

Ondertussen kreeg ik mijn ontslag waardoor betaalde begeleiding nog steeds onmogelijk was en waardoor mijn traject langer duurde dan wanneer er wél begeleiding is, maar ik ben er geraakt.
Door mijn eigen weg te volgen, gevoelsmatig te handelen en mezelf te verdiepen in materie die ik eerst en vooral kon 'consumeren én verteren', kwam ik mezelf tegen, maar kon ik ook met deze dame aan de slag. 
Want ze moest en ze zóú beter worden.
Voor zichzelf, voor haar kind, en voor de man die niks anders verdiende dan het állerbeste dat ze hem bieden kon.  

De dingen die mij hielpen waren o.a. kristaltherapie, healingsessies, inner work, veel motivational speakers beluisteren en bekijken.
Maar ook zelf gratis coachingsessies oppikken en het huiswerk maken.
In de spiegel kijken naar een gebroken gezicht omdat het toch weer even pittig werd. 
Om na het vallen weer op te staan, te schakelen en weer door te gaan. 
Opgeven stond niet in mijne woordenboek, teruggaan naar die afgrond was géén optie. 
Ik ging beter worden. 
Hoe dan ook en koste wat kost.
En door mijn traject op die manier te ondergaan ken ik als geen ander alle kanten van de medaille. 
- The Good, The Bad, ànd The Ugly - 

Ik ken de duisternis en het licht.
Ik ken de vreugde en het verdriet.
En ik weet wat het is om te moeten blijven zwemmen, terwijl ge voelt dat ge stilaan verdrinkt.


Ik koos ervoor om met het negatieve aan de slag te gaan, waarom zou het leven me dit anders toegeworpen hebben? 
Een cursus Life Coach, Spirituele ontwikkeling, edelstenen, energie, Human Design, ...
Lessen leren, mijn eigen leven onder de loep nemen, echt àlles uiteen rafelen en situaties opnieuw afspelen om vanop een afstand te kunnen bekijken. 

En vandaag de dag kan ik er het volgende zeggen:
Ik ben gevallen
Maar ik ben opgestaan
Ik heb mezelf gehaat
Maar nú heb ik mezelf lief
In alle geuren, kleuren, emoties en facetten
Die mijn leven bevatten. 


Mijn leven nu ziet er heel anders uit dan ik ooit had kunnen dromen.
Dan ik zelfs durfde wénsen toen ik daar beneden in dat diepe dal zat. 
Ik zie mezelf graag, en kan lachen om de fratsen die ik soms uit steek. 
Hell, ik ben zelfs DANKBAAR dat alles gebeurd is zoàls het gebeurd is, want anders was ik nu niet de vrouw die van
Professioneel Kameleon naar Zero Fucks Given is getransformeerd.
Anders zou ik nu beschaamd zijn omdat ik toen een kind op de wereld gezet heb, terwijl ik nu aan haar laat zien dat zij er mag zijn met àlles (en das ook soms een heel pakketje, die 'kleine' donderschijn) wat in haar zit!


Om u een idee te geven: 

Ik durf NEE zeggen (zelfs tegen mensen als mijn ouders, zelfs tegen de koning als't moet)
Ik durf voor MEZELF kiezen (ook wanneer de planning dan gigantisch moet schuiven) 
Ik zet mezelf veel vaker op de EERSTE  plaats (Happy wife happy life, toch?) 
Ik zette mijn eerste stappen als ONDERNEEMSTER (simpelweg omdat IK dat wil, en dat MIJN droom is)
Ik ben een vrouw met een MISSIE (en die leg ik u hieronder uit)

(Zie mij nu trouwens ni als een pletwals waarvoor alles en iedereen moet wijken, ik ben nog altijd een heel liefdevol mens en ik hou rekening met anderen. Maar ge moet goed beseffen dat de voornaamste mensen mijn proces van heel heel héél dichtbij hebben meegemaakt en ook echt àlles - de hele fucking shitshow - gezien hebben, waardoor zij als geen ander begrijpen van waar het allemaal komt. En communicatie is hierin DE sleutel naar een vredige, respectvolle en stabiele relatie waarin IEDEREEN gelukkig is, en DAT IS EXACT wat wij àllemaal bewerkstelligd hebben vanaf bijna dag één)


De bumpy road die ik aflegde zorgt ervoor dat ik u vanaf vandaag kan begeleiden zodat gij
1. Zelfzekerder in uw schoenen staat
2. Het niet pikt als ze u als voetveeg behandelen
3. Meer zelfliefde ontwikkelt
4. Niet als vanzelfsprekend wordt gezien
5. Ook uzelf op de eerste plaats kan én durft zetten
6. Uzelf een prachtig wezen vind, met al uw goede én minder goede kantjes
7. Uzelf leert omarmen zoals ge zijt én dat durft verwachten van anderen
8. Beseft dat ge fucking GOUD waard zijt
....

Dus ik ben dankbaar voor het pad dat ik tot nu toe af gerold, beklommen en bewandeld heb.
Ik ben er heilig van overtuigd dat dit exàct is wat ik heb moeten meemaken, om vandaag tegen u te kunnen zeggen dat ik u kan helpen en dat er licht is aan het einde van die vieze, donkere tunnel. 

En ik hoop van harte dat ge op een dag even mooi kunt lachen naar uw spiegelbeeld, zoals ik nu naar mezelf.